"Hastayım hasta    Canım ister pasta    Gel gidelim dansa    Orda yersin pasta"    :)))))))))))               Günlük,    Hatırlıyorsun bunu değil mi? Oyun için sayışırken söylerdik, küçükken.Gerçi canım pasta istemiyor ama, hasta olduğum bir gerçek. Üfff evde olsam babacım başımda olur, sık sık ateşime bakar, meyva soyar yedirir bir de terletir hastalığımı geçirirdi. Babam bu konular da daha atılgandır. Başkasının annesi ilgilenir. Ama babacım anneme ilgilenme imkanı bile vermez. Ya onları çokkk özledim. Gelecek hafta eve gideyim ben. Evet evet gideyim...    Okulda bugün butün gün saf saf oturdum. Hastalanınca öyle saf bir hale bürünüyorum :))) Gerçi bugün ders yerine bayram çalışması vardı. Ama yine de hiç birşeye elimi süremedim. Öğrenciler o halimi görünce yanıma uğramadılar, diğer öğretmenlerden yardım istediler.  Yarın tüm hazırlıkları bitirsek bari, cuma günü genel prova var.   Bugün Aşık'la Maşuk'u oynayan öğrencilerin karınlarına surat çizdik, deneme amaçlı.Çok komik oldular. Hele Ali hele Ali... 6'lar daki Ali'yi bilirsin, şişmandır. İşte en güzel onun suratı oldu.   Okuldan sonra doktora gittim. İçeri girer girmez hemşire nişanlı olup olmadığımı sordu. O beni nişanlı sanıyormuş. Burası küçük yer ya herkes birbirini tanıyor. Doktor da komşum zaten. Hemen o atladı ve "Yok hocanım bekar" dedi. Sen onları tanımasan da onlar seni tanıyor arkadaş. Hemşire beni Sümbül'le karıştırmış (eski ev arkadaşım). Geçenler de kıyıldı ya nikahı.   Doktor boğazımın durumunu beğenmedi. Rapor vereyim dedi, olmaz, çalışmalar -23 Nisan çalışmaları- aksar dedim. Vayy be ne düşkünmüşüm görevime. Ama herkes harala gürele çalışırken ben evde yatamam. İlaçları bitireceğime söz verdirdi. Eee ben bu konuda biraz ihmalkarım da...   Bugün Onat (Gamzecikle, Mustafa Abi'nin en biricik ve tek çocuğu) geldi okula. Oyy benim canım o. Keşke hasta olmasaydım da daha çok ilgilenebilseydim onunla. Arabaya biner binmez "Neynep gelmiç.. Şen de mi geliyon" dedi. Okulda Zeybekleri oynayan öğrenciler prova alırken Onat'ım içeri girdi ve "Çıplak çıplak abilerrrr... Napıyolarrr" dedi. Buradan ayrılırken ben bu çocuğu nasıl bırakacağım ya...    Az önce Nigarcım aradı, birşeye ihtiyacım var mı diye.. Düşünceli arkadaşım benim. Gerçi o hasta olduğunda ben de mücver yapmıştım ona. Biliyorum hasta yemeği değil ama seviyor arkadaşım mücveri. Yıldo (Yılmaz) da aradı, baktı hastalığım arttı, pide getireyim mi sana çarşıdan dedi. "Canım arkadaşım 2" o da.   Yoruldum yahu. yatayım ben. İlaçları da içmek lazım.  Aslındanete hiç girmeyecektim ama dayanamadım.   Günlükkk, iyi akşamlar sana :)))

Sevgili günlük         Bu akşam Hacı'da oturduk.  Aşağı da yemek yiyelim deyince Yavuz yine itiraz etti. Evde yapalım, daha ucuz ve sağlıklı olur diye. Olgunluk bu olsa gerek. Yavuz da ısrar etmese, pide- şinitzel- köfte üçgeninden kurtulamayacağız.Gerçi yine et oburluk yaptık ama en azından kendimiz pişirdik. Yavuzla Hacı eve gidip hazırlamaya başladılar. Biz Yılmazla biraz daha oturduk. Zira o hava güzel eve girmek istemiyorum diye tutturdu. Neyse ben de oturdum onla. Çıktık sonra eve. Ben de bir pilav yaptım afiyetlen yedik. Çay içip konuşurken (bu arada bizüm üçlü -Hacı, Yavuz, Yılmaz- kanepede oturuyorlar) Yavuz bana dedi ki : Zeynep şimdi sen tek bayansın ya burda (evet Nigar bu akşam yok, annesi gelmiş) bizim yanımız da bizim gibi(erkek yani) konuşup davranmaya başlıyor musun? Evet , heralde oğlummm.. Baksana ne biçim konuşuyorum, ister istemez .... Bunun üzerine muhabbet döndü de döndü.     Ne mi anlatmak istiyorum?? Biraz sabretsen GÜNLÜKCÜM asıl konuya geleceğim de... İşte o zaman aklıma geldi, ben Zuhal OLCAY gibi bir bayan olmak isterdim. Şöyle ağır, gizemli, hatta biraz soğuk ama illa tutkuyla bağlanılacak. Oysa ben hep sevimli, hafif hatta bayağı çatlak, çenesi düşük, bu yüzden gizem sahibi olamayan, hareketli olandım. Okulda (üniversite) koridorda koşabilecek kadar hatta... Gerçi, bu çatlaklıklar, umursamazlıklar hep sevilmemi sağladı (yok canım bu sevilme işi arkadaşlarımın iyiliğinden...). Ve bir çok işin altından rahatlıkla kalktım. Yoksa drama derslerine kendi sınıfımın hatta alt ve üst sınıfların aranan elamanı nasıl olabilirdim ki? Ama yine de bazen şöyle ağır, hanım ama gizemli olsam diye düşünüp diye iç geçirirdim.    Biliyor musun tiyatroyu bü yüzden sevdim sanırım. Çünkü ne istersen olabiliyorsun. Ama yine de şu gizemli hatun rolünü bir denesem mi??? Hımmm ve perde.. Ama artık burada olmaz. Artık gittiğim yerde. Ha ha ha ha..  Yok yok bugün yine oldukça çatlağım ya...    İyi geceler...

Ne yoruldum dün anlatamam günlükcüm. Gerçi okul öğlene kadardı. Demiştim ya İlköğretim Genel Müdürü Prof. Dr. Servet ÖZDEMİR gelecekti. İlk 3 derse girdim, 4. saatim de boş olunca eve geldim. Zira hemen hazırlanmam lazımdı. Giyindim, kuaföre gittim. Yine yağmurluydu hava. Ben bir elimde şemsiye, topuklu ayakkabılarıma ve yağmurlu havaya çok da uymayan kıyafetimle Halk Eğitim Merkezine ulaşmaya çalışırken, elime bir tabak lokma tutuşturdular. (Allah kabul etsin, kimin adına yapılıyorsa). Açım ama aç aça da lokma yenmez ki. Neyse salona ulaşınca sunum için bilgisayarları hazırlayan arkadaşların eline tutuşturdum. Yok prova, yok kontrol derken program başladı başlayacak... Heyecandan boğazım kuruyor. Bir yandan gazeteci arkadaşla konuşuyorum, bizim okuldakilereel sallıyorum. Derken kargo geldi. Sunum neredeyse başlayacak ama kargocu arkadaş da görevini tam anlamıyla yerine getirmek istiyor. Ankaradan Sims 2 adlı oyunun cdleri geldi. Bir öğretmen arkadaşın kızı çok istiyordu bu oyunun 2. sini. Ama yok burada. Ben de Ezgi'cim üzülmesin diye kardeşimden rica ettim de Ankara'da buldu da yolladı. (Canım kardeşim kırmaz beni). Neyse sunum başladı. Açılış yaptım. Saygı duruşu , İstiklal Marşı...  Milli Eğitim Müdürünü anons ettim, sonra da kaymakamı.. Konuşmalarını yaptılar. Sonra da Prof. Servet ÖZDEMİR'i anons ettim. Çiçek vermem gerekiyor kendisine ama döndü konuşmaya başladı. Ben elimde çiçekle kaldım mı sana.. Üfff.. 1-2 saniyelik şaşkınlıktan sonra çiçeği masaya koyup oturdum. Ama sonrası harikaydı. Servet Bey sanki bir stand-up'cı. Yeni eğitim sistemini öyle bir anlattı ki.. Gülmekten kırılıyoruz tabi. neyse sunum bitti. Acelece teşekkür ettim ilçemiz adına. Derin bir ohhhhh çektim.    Nigarcım göl kenarına inelim deyince atıştıran yağmura rağmen indik aşağı. Biraz muhabbet, tavla.. Ama donuyorum ben. Eve bıraktılar sonra beni. Bu arada tebrikleri kabul ediyorum. Herkes iyi sundun diyor. Tabi ben bu arada uçuyorum. Uçtum uçtum eve geldim. Hemen sıcak tutacak şeyler giyip yemek yedim. Bu arada uzunnn telefon konuşmaları yapıp televizyon seyrettim. Ve yine bilindik son. Minderlerin üzerimde öyle bir uyku çekmişim ki...Kendimi kedi gibi hissediyorum böyle zamanlarda :)))     İşte günlükcüm böyleyken böyle. Koccamannn öptümmm :))))