Sevgili günlük         Bu akşam Hacı'da oturduk.  Aşağı da yemek yiyelim deyince Yavuz yine itiraz etti. Evde yapalım, daha ucuz ve sağlıklı olur diye. Olgunluk bu olsa gerek. Yavuz da ısrar etmese, pide- şinitzel- köfte üçgeninden kurtulamayacağız.Gerçi yine et oburluk yaptık ama en azından kendimiz pişirdik. Yavuzla Hacı eve gidip hazırlamaya başladılar. Biz Yılmazla biraz daha oturduk. Zira o hava güzel eve girmek istemiyorum diye tutturdu. Neyse ben de oturdum onla. Çıktık sonra eve. Ben de bir pilav yaptım afiyetlen yedik. Çay içip konuşurken (bu arada bizüm üçlü -Hacı, Yavuz, Yılmaz- kanepede oturuyorlar) Yavuz bana dedi ki : Zeynep şimdi sen tek bayansın ya burda (evet Nigar bu akşam yok, annesi gelmiş) bizim yanımız da bizim gibi(erkek yani) konuşup davranmaya başlıyor musun? Evet , heralde oğlummm.. Baksana ne biçim konuşuyorum, ister istemez .... Bunun üzerine muhabbet döndü de döndü.     Ne mi anlatmak istiyorum?? Biraz sabretsen GÜNLÜKCÜM asıl konuya geleceğim de... İşte o zaman aklıma geldi, ben Zuhal OLCAY gibi bir bayan olmak isterdim. Şöyle ağır, gizemli, hatta biraz soğuk ama illa tutkuyla bağlanılacak. Oysa ben hep sevimli, hafif hatta bayağı çatlak, çenesi düşük, bu yüzden gizem sahibi olamayan, hareketli olandım. Okulda (üniversite) koridorda koşabilecek kadar hatta... Gerçi, bu çatlaklıklar, umursamazlıklar hep sevilmemi sağladı (yok canım bu sevilme işi arkadaşlarımın iyiliğinden...). Ve bir çok işin altından rahatlıkla kalktım. Yoksa drama derslerine kendi sınıfımın hatta alt ve üst sınıfların aranan elamanı nasıl olabilirdim ki? Ama yine de bazen şöyle ağır, hanım ama gizemli olsam diye düşünüp diye iç geçirirdim.    Biliyor musun tiyatroyu bü yüzden sevdim sanırım. Çünkü ne istersen olabiliyorsun. Ama yine de şu gizemli hatun rolünü bir denesem mi??? Hımmm ve perde.. Ama artık burada olmaz. Artık gittiğim yerde. Ha ha ha ha..  Yok yok bugün yine oldukça çatlağım ya...    İyi geceler...